* Redheadreads *

  Στις πρώτες σελίδες του νέου βιβλίου του Ανδρέα Νικολακόπουλου, ο αναγνώστης συναντά τη φράση «το παρεδώσε με το αίμα δεν είναι χωρίς αντίτιμο» και κάπου προς το τέλος, «εγώ με το αίμα ξόφλησα». Έτσι γίνεται εξ αρχής αντιληπτό πως ολόκληρο το σπονδυλωτό μυθιστόρημα που έχει στα χέρια του είναι ένας κύκλος αίματος που κάνει σαφές πως, άπαξ κι ανοίξεις ο ίδιος την πόρτα στο κακό, αυτό θα σε βρει όπου κι αν κρυφτείς. Κεντρικοί ήρωες του σπονδυλωτού μυθιστορήματός του, ένα αλλόκοτο δύσμορφο πλάσμα που εντοπίζεται στα αφρισμένα νερά του Δούναβη, ένας Γάλλος δήμιος, μια Νορβηγίδα που κορόιδεψε το θάνατο, ένας Ουαλός μετανοημένος επαναστάτης κι η Αγγλίδα Φλόρενς Μπλαντ, ή αλλιώς Δηλητηριάστρα. Οι ιστορίες τους διατρέχουν για δύο ολόκληρους αιώνες την ταραγμένη Ευρώπη, διαγράφοντας εν αγνοία τους, ομόκεντρους κύκλους βίας κι αίματος, για να καταλήξουν εκεί που άρχισαν όλα. Όλοι τους, πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο για να επιβιώσουν. Συμμάχησαν με το κακό για να αναρριχηθούν και στο...

  Το τελευταίο, σπαραχτικό μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Fabio Stassi με τίτλο «Μαστρο-Τζεπέτο», μου έφερε ξανά στο νου την τραγική ιστορία της Δήμητρας της Λέσβου, μιας τρανς γυναίκας που έγινε ευρύτερα γνωστή για τη μεγάλη, ανιδιοτελή συμβολή της στη φροντίδα των προσφύγων που έφταναν στο νησί της αλλά και για τη μυστηριώδη εξαφάνισή της, η οποία εξιχνιάστηκε μήνες μετά, όταν τα δακτυλικά της αποτυπώματα ταίριαξαν με εκείνα του ανθρώπου που είχε παρασυρθεί από τις ρόδες ενός ασυνείδητου οδηγού, με αποτέλεσμα το πτώμα να καταλήξει στα αζήτητα. Η Δήμητρα επιθυμούσε μονό να ζει ελεύθερη κι όσο σκοτάδι ξερνούσε πάνω της ο περίγυρός της, εκείνη το μεταβόλιζε σε φως, είχε όμως την ατυχία να γεννηθεί διαφορετική σε ένα κόσμο που επικρατεί το κακό. Κι έτσι το σκοτάδι την κατάπιε. Ένας τέτοιος περιθωριοποιημένος άνθρωπος είναι κι ο Μαστρο-Τζεπέτο, ο κεντρικός ηρωας του βιβλίου του Stassi , ο οποίος, ορμώμενος από την  κλασσική ιστορία του Πινόκιο, στρέφει εδώ τον προβολέα στον λ...

  Ο Σαλβαδόρ, ο μοναδικός αφηγητής του τελευταίου μυθιστορήματος του διάσημου Ισπανού συγγραφέα, είναι ένα 58χρονος δάσκαλος που βγαίνει σε πρόωρη σύνταξη λόγω εξασθενημένης μνήμης και βρίσκει καταφύγιο σε ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό, μια μέρα πριν η Ιαπωνία   μπει σε καραντίνα. Με λιγοστές αποσκευές κι ένα αντίτυπο του Δον Κιχώτη, ο Σαλβαδόρ θα καταλύσει στο ξύλινο ησυχαστήριό του για να προστατευτεί από τον άγνωστο ιό κι εκεί, στην μέση του πουθενά, θα βρει τον έρωτα. Τώρα που ο θάνατος γίνεται πιο «απτός» από ποτέ, η Μονσεράτ κι ο έρωτας που τρέφει για εκείνη, θα γίνουν η ασπίδα του στον άγνωστο πόλεμο που η ανθρωπότητα έχει ανοίξει με την πρωτόγνωρη πανδημία. Είναι όμως ο έρωτας το αντίδοτο στην τρέλα που ζούμε; Μπορεί ένας έρωτας να ανθίσει μέσα στον πλήρη περιορισμό ; Στο βιβλίο του Vilas , το παρελθόν διασταυρώνεται με το παρόν, μέσα από τις αναδρομές του ήρωα στην πρότερη ζωή του, η ιστορία επαναλαμβάνεται, τα πάντα γύρω μας τίθενται υπό αμφισβήτηση κι ένας ολοκληρω...

                                                                                                         «Ό,τι αγαπάς σωστά, δε θα σου το πάρουν.              Ό,τι αγαπάς σωστά, είναι η αληθινή κληρονομιά σου.» Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Το τηλεφώνημα που δεν έγινε», μια πυκνογραμμένη, αυτοβιογραφική νουβέλα 185 μόλις σελίδων, ο πολυπράγμων Απόστολος Δοξιάδης, αφήνει για λίγο τη μεγάλη του αγάπη, τα μαθηματικά – τα οποία αποτέλεσαν κεντρικό άξονα αφήγησης προηγούμενων βιβλίων του- και καταπιάνεται με την πρώτη του αγάπη, τον κινηματογράφο. Μέσα από μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση, η οποία διακόπτεται σε κάποια σημεία από τη χρήση β’ ενικού προσώπου, καθιστώντας έτσι αίνιγμα σε ποιον απευθύ...

  Πώς να πείσεις ότι δε θέλεις μπερδέματα, όταν πάντοτε, λόγω χρώματος, είσαι ο νούμερο ένα ύποπτος γι’αυτά; Σε αυτό ακριβώς καλείται να απαντήσει ο Ρέι ΚάρνεΪ , ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, ένας μαύρος πωλητής μεταχειρισμένων επίπλων στην καρδιά του Χάρλεμ κάπου στο 1950. Όταν ο «υπνωτιστής» ξάδελφος του, Φρέντι, που πάντα οδηγούσε τον Ρέι σε μπλεξίματα από τα παιδικά τους ακόμα χρόνια, τον μπλέξει εν αγνοία του σε μια μεγάλη ληστεία του ξενοδοχείου Theresa - σημείο αναφοράς των ευκατάστατων μαύρων- τότε ο Ρέι θα προσπαθήσει μάταια να απεμπλακεί και να προστατέψει τόσο τη μικρή του επιχείρηση, όσο και την πολύτιμή του οικογένεια. Και μπορεί η ληστεία να ήρθε σε πέρας σχεδόν αναίμακτα, όμως μέσα στη λεία υπήρχαν και τα κοσμήματα της αγαπημένης ενός διάσημου μαφιόζου της περιοχής, ο οποίος πουλούσε προστασία στον εν λόγω ξενοδοχείο και ξέρετε, οι μαφιόζοι δεν αστειεύονται. Ολόκληρο το βιβλίο θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα ανελέητο κυνηγητό ανάμεσα στον Ρέι και το πεπρωμένο του, ...

  Διαβάζοντας βιβλία της Kent , μου συμβαίνει πάντοτε το εξής παράδοξο. Ενώ γνωρίζω πως κάθε της πόνημα είναι απόρροια επισταμένης έρευνας κι οι λέξεις έχουν επιλεχθεί μία προς μία, την ίδια στιγμή, η φυσικότητα της αφήγησής της με κάνει να πιστεύω πως απλώς έχει ζήσει όσα περιγράφει και τώρα ήρθε η ώρα να μας τα πει. Στη «Λατρεία» το τρίτο της κατά σειρά μυθιστόρημα, η Kent δεν επαναπαύεται στις δάφνες της και στην αδιαμφισβήτητη συγγραφική της δεινότητα, αλλά πάει ένα βήμα παρακάτω κι αποφασίζει να πειραματιστεί τόσο με τη θεματολογία όσο και με το είδος του βιβλίου που τελικά γράφει. Αυτό συμβαίνει πρώτον γιατί το εν λόγω βιβλίο καταπιάνεται με ένα τολμηρό -για την εποχή στην οποία αναφέρεται- θέμα, τον απαγορευμένο έρωτα δυο κοριτσιών στην Πρωσία του 1836.  Η πρωτοτυπία του βιβλίου έγκειται επίσης στο γεγονός πως η συγγραφέας αφιερώνει ένα μεγάλο κομμάτι του βιβλίου της στην Αποικιακή ιστορία της Αυστραλίας, δίνοντας του έτσι ιστορική υπόσταση, στήνει με εκπληκτική γλ...

               «Όταν δεν υπάρχουμε σε κανενός τη μνήμη, υπάρχουμε γενικώς;» Στο «Χρονοκαταφύγιο», ο αφηγητής του βιβλίου συναντά έναν άγνωστο γεροντολόγο-ψυχίατρο, έναν άνθρωπο που δεν ανήκει πουθενά αλλά ταξιδεύει στο χρόνο όπως άλλοι ταξιδεύουν στον κόσμο. Ο αφηγητής του Gospondinov ,άλλοτε συνομιλεί με τον ήρωα αυτό κι άλλοτε ήρωας κι αφηγητής γίνονται ένα. Μαζί θα αποφασίσουν να ανοίξουν στη Βιέννη μια κλινική για το παρελθόν, ένα «Χρονοκαταφύγιο» όπου άνθρωποι που πάσχουν από Αλτσχάιμερ, θα πληρώσουν για να αποκτήσουν «δικαίωμα στην ανάμνηση της ευτυχίας», αφού οι ίδιοι θα επιλέξουν σε ποια δεκαετία της ζωής του επιθυμούν να επιστρέψουν. Τι γίνεται όμως όταν η αφύπνιση της μνήμης φέρει στην επιφάνεια τραυματικές εμπειρίες βαθιά θαμμένες μέσα μας; Μέσω της παντελούς έλλειψης γραμμικής αφήγησης, ο συγγραφέας μας αφηγείται την εξέλιξη του εγχειρήματός τους καθώς και τι συνέβη όταν ολόκληρα κράτη αποφάσισαν να προχωρήσουν σε δημοψήφισμα ώστε ...

“ Σκοπός της τέχνης είναι         να δώσει στη ζωή σχήμα…”                              W. Shakespeare   …κι αυτό μάλλον προσπάθησε να κάνει κι ο ήρωας του Αργεντίνου συγγραφέα Patricio Pron στο τελευταίο του βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος , δηλαδή μέσα από την τέχνη του, τη συγγραφή, να δώσει σχήμα στα πρώτα χρόνια της ζωή του, σε μια περίοδο της Αργεντινής γεμάτη πολιτικές αναταραχές και κοινωνικό αναβρασμό. Φτάνοντας το 2008 στο πατρικό του σπίτι, βορειοδυτικά του Μπουένος Άιρες, με αφορμή τη βεβαρημένη υγεία του πατέρα του, με τον οποίο δεν διατηρούσε καλές σχέσεις, ο ανώνυμος ήρωας του Pron θα ανακαλύψει τυχαία έναν φάκελο γεμάτο αποκόμματα άρθρων και αστυνομικές αναφορές σχετικά με την εξαφάνιση ενός άγνωστου σε εκείνον άνδρα. Ξεδιπλώνοντας το κουβάρι της εξαφάνισής του, θα γίνει μάρτυρας μιας σκοτειν...

  «Για να θάψουμε την παιδική μας ηλικία, πρέπει να είμαστε από καλύτερο σπίτι…» Τα Χριστούγεννα του 2000, η δεκάχρονη Τζάκετ, θα λογομαχήσει με τον μεγαλύτερο αδερφό της, επειδή εκείνος θα αρνηθεί να την πάρει μαζί του στον παγοδρομικό γύρο της Μεγάλης Λίμνης, στον οποίο θα λάβει μέρος. Εκείνη θα θυμώσει και θα ευχηθεί αντί για το κουνέλι της, ο Θεός να πάρει κοντά του τον αδερφός της. Αυτή όμως η παιδική παρόρμηση θα τη στοιχειώσει για πάντα, αφού λίγες ώρες αργότερα, ο Μάτις θα ανασυρθεί νεκρός από την λίμνη. Ο χαμός του θα σημάνει αυτόματα το τέλος της αθωότητάς της και την βίαιη μετάβασή της στην ενήλικη ζωή. Η Τζάκετ θα θεωρήσει υπεύθυνο τον εαυτό της για το θάνατο του αδερφού της και θα δεχθεί οποιασδήποτε μορφής βασανιστήριο, πιστεύοντας πως έτσι θα εξιλεωθεί. Ο θάνατός του όμως θα συνθλίψει και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της. Οι γονείς, παραλυμένοι από τη θλίψη, θα αφήσουν τα τρία εναπομείναντα παιδιά τους απροστάτευτα. Κανείς δε θα τους δείξει τον τρόπο να διαχε...

  «Μια συνηθισμένη χαμογελαστή φωτογραφία καλλιστείων κι ένας πόλεμος για το τέλος των χαμόγελων. Η εντολή κάποιου αξιωματικού που εχθρεύεται την ομορφιά και η σύλληψη δυο γυναικών που θα γίνουν μάρτυρες της ομορφιάς. Το Σπίτι της Αλήθειας κι η εποχή του ψέματος. Ένας μελετητής της Αρχαίας Τραγωδίας που προσπάθησε   να αποτρέψει τη νέα τραγωδία. Ξημέρωμα με μια γυναίκα πνιγμένη στη θάλασσα του λιμανιού και ξημέρωμα με δυο καταζητούμενους ζωντανούς στη θάλασσα του νησιού.» «Ο Δύτης» είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του συγγραφέα που διάβασα με κεντρικό ήρωα τον ιδιωτικό ερευνητή Κρις Παπας ή αλλιώς Χρήστο Παπαδημητρακόπουλο, το οποίο αγόρασα μετά την ανάγνωση του τελευταίου του βιβλίου με τίτλο «Κβάντι» που λάτρεψα. Όταν αρχικά το έπιασα στα χέρια μου, προσπάθησα να συσχετίσω τον αρουραίο του εξωφύλλου με τον τίτλο, όπως κάνω πάντα. Όταν το τελείωσα, το σοκ μου ήταν τέτοιο που δεν ξέρω αν τελικά ήθελα να μάθω τον συσχετισμό. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για το τι πραγματεύεται το ...