* Redheadreads *

  «Εδώ τα παιδιά είναι ιερά, μόνον όταν είναι λευκά» Αν με ρωτούσαν τι πραγματεύεται το τελευταίο μυθιστόρημα της Χιλιανής Ιζαμπέλ Αλιέντε , θα έλεγα τα παιδιά. Ο Ζάμουιλ Άντλερ από τη Βιέννη, γλίτωσε από τον αφανισμό των Εβραίων γιατί επιβιβάστηκε σε ένα τρένο που τον πήρε μακριά από την οικογένειά του. Η Λετίσια Κορδέρο γλίτωσε από την σφαγή του Ελ Μοσότε, γιατί κατάφερε να διασχίσει τον Ρίο Γκράντε γαντζωμένη πάνω στον πατέρας της.   Η Ανίτα Ντίαζ από τον Ελ Σαλβαδόρ, κατάφερε να ξεφύγει από έναν αδίστακτο άνδρα που επιχείρησε να δολοφονήσει την μητέρα της, φτάνοντας μαζί της μέχρι τα σύνορα, όπου εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής των ΗΠΑ, αναγκάστηκε να χωριστεί από εκείνη. Όλα αυτά τα παιδιά, όπως και εκατομμύρια άλλα σε όλο τον κόσμο, βίωσαν το άγριο τέλος της παιδικής τους ηλικίας, αφού όχι μόνο αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τον τόπο γέννησής τους, αλλά και να αποχωριστούν δια παντός τα αγαπημένα τους πρόσωπα, κουβαλώντας το βάρος της μοναξιάς και της αβεβαιότητα...

  Η ανάγνωση του « Herscht 007769», ενός κειμένου 420 σελίδων χωρίς κανένα άλλο σημείο στίξης πέραν του κόμματος, θα μπορούσε να παραλληλιστεί με επιβίβαση σε ένα αυτοκίνητο που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα κι ενώ ξέρεις πως η κατάληξη δεν θα είναι μάλλον ευτυχής, είναι πλέον αργά για να αποβιβαστείς. Έτσι και στο βιβλίο, η ορμητική αφήγηση σε αιχμαλωτίζει και σε αναγκάζει να διαβάζεις ασταμάτητα κι ας καταλαβαίνεις απ’ τις πρώτες αράδες πως κάτι κακό προοιωνίζεται. Τόπος δράσης η Θουριγγία, ένα ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας, όπου μόνο τυχαία δεν επελέγη απ’τον συγγραφέα, καθώς συνιστά πρόσφορο έδαφος ανάδειξης ναζιστικών μορφωμάτων. Κεντρικός ήρωας ο μεγαλόσωμος Φλόριαν Χερστ, ένας φιλήσυχος τοιχοκαθαριστής που ζει υπό την καθοδήγηση του βίαιου αφεντικού - «προστάτη» του, ενός αδυσώπητου άνδρα που είναι κι ο αρχηγός μιας συμμορίας Ναζί-μουσικών με την ονομασία «Η συμφωνική της Κάνα». Ο Φλόριαν έχει εμμονή με την υπόθεση του «κενού χώρου» και φοβούμενος πως το τέλος του κόσμο...

  Στις πρώτες σελίδες του νέου βιβλίου του Ανδρέα Νικολακόπουλου, ο αναγνώστης συναντά τη φράση «το παρεδώσε με το αίμα δεν είναι χωρίς αντίτιμο» και κάπου προς το τέλος, «εγώ με το αίμα ξόφλησα». Έτσι γίνεται εξ αρχής αντιληπτό πως ολόκληρο το σπονδυλωτό μυθιστόρημα που έχει στα χέρια του είναι ένας κύκλος αίματος που κάνει σαφές πως, άπαξ κι ανοίξεις ο ίδιος την πόρτα στο κακό, αυτό θα σε βρει όπου κι αν κρυφτείς. Κεντρικοί ήρωες του σπονδυλωτού μυθιστορήματός του, ένα αλλόκοτο δύσμορφο πλάσμα που εντοπίζεται στα αφρισμένα νερά του Δούναβη, ένας Γάλλος δήμιος, μια Νορβηγίδα που κορόιδεψε το θάνατο, ένας Ουαλός μετανοημένος επαναστάτης κι η Αγγλίδα Φλόρενς Μπλαντ, ή αλλιώς Δηλητηριάστρα. Οι ιστορίες τους διατρέχουν για δύο ολόκληρους αιώνες την ταραγμένη Ευρώπη, διαγράφοντας εν αγνοία τους, ομόκεντρους κύκλους βίας κι αίματος, για να καταλήξουν εκεί που άρχισαν όλα. Όλοι τους, πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο για να επιβιώσουν. Συμμάχησαν με το κακό για να αναρριχηθούν και στο...

  Ο εικοσιτριάχρονος Αγκίμ, είναι ένας μετανάστης δεύτερης γενιάς, ο οποίος κατάγεται από την Αλβανία αλλά έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, μιλώντας άπταιστα την ελληνική γλώσσα. Βιοπορίζεται δουλεύοντας σαν σερβιτόρος και παράλληλα παίζει κλαρίνο στους πολυσύχναστους δρόμους της Αθήνας, προκειμένου να συμπληρώσει το εισόδημά του αλλά κι επειδή αποφεύγει να επιστρέφει στην γκαρσονιέρα των 35τμ που μοιράζεται με τους δύο συγκατοίκους του. Ώσπου μια μέρα, την ώρα που χαρίζει στους περαστικούς τις παραπονιάρικες νότες του κλαρίνου του-κι εκείνοι τον αγνοούν- θα τον πλησιάσει ένας μυστήριος μαυροντυμένος άνδρας και με την πρόφαση ότι είναι « Patriot »,   δηλαδή συμπατριώτης του από την Αλβανία, θα τον βάλει για τα καλά στον κόσμο της νύχτας. Ισχύει πως η νουβέλα του Μαλανδράκη δεν είναι σαν ιστορία, κάτι που δεν έχει ξανασυναντήσει το αναγνωστικό κοινό, εκεί ακριβώς όμως είναι που παίζεται όλο το στοίχημα, αυτό που, κατ’εμέ, ο Μαλανδράκης, κερδίζει. Γιατί ναι μεν αφηγείται μια ιστορί...

  Το «Μόνο η νύχτα», αποτελεί την πρώτη συγγραφική απόπειρα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα. Στην καρδιά αυτής της ιστορίας, την οποία ο Williams έγραψε σε πολύ νεαρή ηλικία, βρίσκεται ένα τραυματικό γεγονός που έχει τις ρίζες του στο παρελθόν του Άρθουρ, του κεντρικού ήρωα του βιβλίου. O Άρθουρ Μάξλεϊ, είναι ένας καταθλιπτικός νέος, ο οποίος καταφεύγει στο ποτό για να μουδιάσει τον πόνο που του έχει προκαλέσει ένα τραυματικό γεγονός του παρελθόντος, έχει ήδη στον ενεργητικό του έναν νευρικό κλονισμό και φλερτάρει επικίνδυνα με την παράνοια. Η μοναξιά που νιώθει, μοιάζει να απελευθερώνεται από κάθε κύτταρο του κορμιού του. Οι οξυμένες αισθήσεις του διογκώνουν τον περιβάλλοντα χώρο, τονίζοντας έτσι την ματαίωση που νιώθει. Ο συγγραφέας,   ρίχνει εξαρχής άγκυρες, οι οποίες κρατούν τον αναγνώστη δεμένο στην ιστορία του μοναχικού, πληγωμένου Άρθουρ, κλιμακώνοντας έτσι σταδιακά την αγωνία του να μάθει τι πραγματικά συνέβη στο παρελθόν του νεαρού πρωταγωνιστή που να τον έχει ...

  «Είχαν δίκιο   λοιπόν οι δάσκαλοι, η μνήμη είναι αρρώστια. Τρώει ό,τι βρει κι αφήνει για το τέλος τα μάτια. Κάθε επίσκεψη στο   παρελθόν, στοίχιζε κι από λίγη ζωή». Ο ιππόκαμπος, βρίσκεται εσωτερικά στον κροταφικό λοβό κι είναι εκείνο το μέρος του εγκεφάλου που εμπλέκεται στον σχηματισμό της μνήμης και των έλεγχο των συναισθημάτων. Κι είναι αυτές οι δύο έννοιες, η μνήμη και τα συναισθήματα, οι βασικοί αφηγηματικοί άξονες αυτής εδώ της ιστορίας με κεντρική ηρωίδα την δεκαεξάχρονη Άλις Γουόντερ, μια ηρωίδα εμπνευσμένη από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, aka Alice in Wonderland . Βρισκόμαστε σε έναν τόπο άγνωστο και άχρονο, ο οποίος έχει πληγεί από μια ακτινοβολία υπεύθυνη για την δημιουργία τοξικών δακρύων, που έχει σαν αποτέλεσμα την τύφλωση. Οι άνθρωποι απαγορεύεται να έχουν συναισθήματα οποιουδήποτε είδους, γι’αυτό φροντίζουν να καταναλώνουν σε καθημερινή βάση ροζ χάπια λήθης. Ό,τι βιώνεται, αυτόματα ξεχνιέται. Έτσι διασφαλίζεται η ομαλή λειτουργία κι η τήρηση ...

  Καλοκαίρι του 1928, μεσοδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Για τον δωδεκάχρονο Ντάγκλας Σπωλντινγκ, πράγματα που ως τότε αιωρούνταν σαν φαντάσματα πάνω απ' το παιδικό του κεφάλι αποκτούν υπόσταση κι αναπόφευκτα βιώνονται. O Ντάγκλας κι ο μικρότερος αδερφός του Τομ, παρατηρούν αποσβολωμενοιωμενοι τις αλλαγές που συντελούνται γύρω τους, καταγράφοντας σε ένα τετράδιο παλιά τελετουργικά, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διατηρήσουν την ομορφιά του "παλιού" μπροστά στην σαρωτική επέλαση του "νέου".  Για τα παιδια, όπως και για τους μεγάλους, η ρουτίνα της καλοκαιρινής ραστωνης ισοδυναμεί με δίχτυ ασφαλείας πως όλα μένουν ίδια.Όμως για τον μικρό Ντάγκλας, που βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, το τέλος εποχής που λαμβάνει χώρα μπροστά στα αθώα του μάτια, σημαίνει και το τέλος της παιδικής του ηλικίας. Στο βιβλίο του Bradbury, πραγματοποιείται η αναβίωσης μιας διαφορετικής ζωής, ενός ανέμελου παρελθόντος, απαλλαγμένου από πλασματικές ανάγκες. Όλη η νοσταλγία των παιδικών μας χ...

  «Λάτρευε τη μοντέρνα τέχνη σαν ειδωλολάτρισσα, και τώρα είχε και την πίστωση, το μαγικό δαχτυλίδι των παραμυθιών που το τρίβουμε κάθε φορά που θέλουμε να εμφανιστεί ο δαίμονας που θα μας κάνει όλα τα χατίρια». Γραμμένο το μακρινό 1959, με τη στόφα κλασικού μυθιστορήματος αλλά και τόσο σύγχρονο παράλληλα - λόγω διαχρονικότητας του θέματος με το οποίο καταπιάνεται- το «Τριαντάφυλλα επί πιστώσει» είναι ένα μυθιστόρημα  που χρησιμοποιεί σαν αφηγηματικό του όχημα μια πολύπλοκη ερωτική σχέση δυο νέων ανθρώπων που τους προσπέρασε  η ίδια η εποχή μέσα στην οποία έζησαν. Βρισκόμαστε στα προάστια του Παρισιού, λίγο πριν τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κεντρική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Μαρτίν Πενιέ, που στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου τη συναντάμε ανήλικη, στην παράγκα όπου συζεί με τη μητέρα της ,Μαρί Πενιέ, και τα πέντε αδέρφια της, όλα αγνώστου πατρός. Η βρωμιά, η φτώχια κι οι αμέτρητοι «επισκέπτες» της μητέρας της, αναγκάζουν την έφηβη Μαρτίν να καταφύγει στο δάσ...

  «Όλοι πεθαίνουμε κάποτε, αλλά σε κάποιους δεν το συγχωρείς. Τους ταιριάζει τόσο πολύ η ζωή, που είναι σαν να ξεπουλήθηκαν όσο όσο για κάποιο αντάλλαγμα που δε θα μάθεις ». Ο πολυγραφότατος Γιάννης Σκαραγκάς, επιστρέφει στα ελληνικά λογοτεχνικά δρώμενα, αυτή τη  φορά με την μυθιστορηματική βιογραφία της μεγάλης Ελληνίδας ηθοποιού Μελίνας Μερκούρη, μιας προσωπικότητας άρρηκτα συνδεδεμένης τόσο με τον πολιτισμό όσο και με την πολιτική ιστορία της χώρας μας. Κάθε κεφάλαιο του βιβλίου ισοδυναμεί με μια μικρή ψηφίδα της πολύχρωμης προσωπογραφίας που συνθέτει η έμπειρη πένα του συγγραφέα. Ο Σκαραγκάς σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας πολυδιάστατης προσωπικότητας, μιας ξεχωριστής γυναίκας που επιθυμούσε να ζει ελεύθερη κι ανένταχτη, παρά τους κοινωνικούς και πολιτικούς περιορισμούς της εποχής. Ο Σκαραγκάς τοποθετεί την αφήγησή του λίγες στιγμές πριν ο θάνατος κλείσει για πάντα τα υπέροχα, μελαγχολικά μάτια της ηθοποιού, με μοναδική αφηγήτρια την ίδια, η οποία απευθυμώμενη στους αναγ...

  Πολλές φορές σκέφτομαι πως οι άνθρωποι είμαστε μια αλυσίδα τραυμάτων, μια φατρία ψυχικά τραυματισμένων απογόνων, ένα γενεαλογικό δέντρο που θεριεύει με αίμα. Γιατί, εκτός από γαλάζια μάτια και λακκάκια, σε κάποιες περιπτώσεις, οι πρόγονοί μας αναπόφευκτα μας κληροδότησαν πληγές δικές τους, τις οποίες κατάφερε -εν μέρει- να καμουφλάρει η ενήλικη ζωή, όμως ο μόνος τρόπος να γιατρευτούν ολικά, είναι η ψυχοθεραπεία ή η τέχνη. Ή και τα δύο. Κι είναι αυτή η τέχνη που επιστρατέυει η Γαλλίδα συγγραφέας Βιολαίν Ουισμάν στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο που φέρει τον τίτλο «Το βιβλίο της μητέρας», ένα βιβλίο που έγραψε για τη δική της μητέρα, Κατρίν ( επίθετο δε θα βάλω, είχε πολλά). Με μια συγκλονιστική αφήγηση που τρέχει εναλλάξ στο παρελθόν και το παρόν, η συγγραφέας γράφει την ιστορία της μανιοκαταθλιπτικής μητέρας της, τόσο μέσα από θραύσματα αναμνήσεων όσο και από συγκεχυμένες αφηγήσεις συγγενών της, σε μια προσπάθειά της να αναπλάσει το καλειδοσκοπικό πορτρέτο της μητέρας της, που π...

  «Τέκνο του Θεού»: Μια τολμηρή κατάβαση στο ανθρώπινο σκοτάδι                                                           «Πάντα υπάρχουν συγγραφείς πρόθυμοι να κατέβουν στα έγκατα» γράφει ο Πάνος Κεχαγιάς, μεταφραστής του βιβλίου «Τέκνο του Θεού», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Gutenberg , για πρώτη φορά στα ελληνικά. Κι είναι αλήθεια πως, ολοκληρώνοντας την ανάγνωσή του, αντιλαμβάνεται κανείς πως αυτό που ο Μ cCarthy επιχειρεί σε αυτό το βιβλίο του – το οποίο ανήκει στα πρώτα που έγραψε - είναι να εξερευνήσει κι έπειτα να αποκαλύψει με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια το σκοτάδι που περιβάλλει κι ενίοτε κατοικεί τον άνθρωπο. Όλα ξεκινούν με τη δημοπρασία της αγροικίας του Λέστερ Μπάλαρντ, ενός μικρόσωμου, αλλήθωρου άνδρα, που ζει ολομόναχος με μοναδική του συντροφιά την καρα...

«Χάρη στην τέχνη, κατορθώνουμε κάποιες φορές να μισανοίξουμε μια μυστική πόρτα που οδηγεί στην πιο σκοτεινή πλευρά της ύπαρξής μας, που είναι πιο μαύρη κι απ’το πιο βαθύ μπουντρούμι». Λίγο μετά το θάνατο του Γάλλου φυσιοδίφη Μισέλ Αντανσόν, η κόρη του Αγκλαέ θα κληρονομήσει μια ετερόκλητη περιουσία που απαρτίζεται από μια πληθώρα αντικειμένων, φυτών κι επίπλων, αποτέλεσμα της μακροχρόνιας ενασχόλησης του πατέρα της με την καταγραφή και ταξινόμηση τόσο της χλωρίδας όσο και της πανίδας της Σενεγάλης. Στο συρτάρι ενός επίπλου απ’αυτά που κληρονόμησε, η Αγκλαέ θα βρει έναν κόκκινο φάκελο από μαροκινό δέρμα που περιέχει γράμματα του πατέρα της για΄κεινη. Και κάπως έτσι θα ανοίξει μπροστά της η πύλη του ταξιδιού χωρίς επιστροφή, ενός συναρπαστικού ταξιδιού που θα την οδηγήσει στη Σενεγάλη του 1750. Ο εξαιρετικός David Diop επανέρχεται με ένα μαγικό μυθιστόρημα για τη χώρα του κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής, το οποίο περιγράφει με αστείρευτη γλαφυρότητα τον αντίκτυπο της αποικιοκρατί...

  Σε χορταριασμένες αυλές σπιτιών, κλειστοφοβικά διαμερίσματα, στοιχειωμένα ξενοδοχεία, ερειπωμένα λατομεία και σκοτεινά πηγάδια. Από τις υποβαθμισμένες φτωχογειτονιές της Αργεντινής ως τα παρακμιακά στενοσόκακα της Βαρκελώνης. Εκεί μας ταξιδεύουν οι δώδεκα ιστορίες που συνθέτουν αυτή τη συλλογή διηγημάτων της Αργεντίνας συγγραφέως Μαριάνα Ενρίκες, μια συλλογή που συνομιλεί με τις κλασικές ιστορίες τρόμου, προσαρμοσμένες όμως στη σύγχρονη πραγματικότητα, που φαντάζει πιο δυσοίωνη από ποτέ. Οι ήρωες της Ενρίκες, ως επί το πλείστον γυναίκες, είναι αγέννητα μωρά που ταξιδεύουν σε βαλίτσες, νεκρά παιδιά κι ακέφαλα πτώματα, μάγισσες κι εγκλωβισμένα πνεύματα σε κορμιά που αποσυντίθενται, έφηβοι που αυτοτραυματίζονται κι αρτίστες που αυτοκτονούν. Μέσα από τις γλαφυρές, ολοζώντανες περιγραφές της Ενρίκες, ξεπηδούν γκοτέσκες εικόνες που φωτίζουν τις πιο σκοτεινές εκφάνσεις της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας. Οι ήρωές της ενσαρκώνουν το κακό κάθε μορφής, παράγουν και υφίστανται βία, αντιπροσωπε...

  Το τελευταίο, σπαραχτικό μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Fabio Stassi με τίτλο «Μαστρο-Τζεπέτο», μου έφερε ξανά στο νου την τραγική ιστορία της Δήμητρας της Λέσβου, μιας τρανς γυναίκας που έγινε ευρύτερα γνωστή για τη μεγάλη, ανιδιοτελή συμβολή της στη φροντίδα των προσφύγων που έφταναν στο νησί της αλλά και για τη μυστηριώδη εξαφάνισή της, η οποία εξιχνιάστηκε μήνες μετά, όταν τα δακτυλικά της αποτυπώματα ταίριαξαν με εκείνα του ανθρώπου που είχε παρασυρθεί από τις ρόδες ενός ασυνείδητου οδηγού, με αποτέλεσμα το πτώμα να καταλήξει στα αζήτητα. Η Δήμητρα επιθυμούσε μονό να ζει ελεύθερη κι όσο σκοτάδι ξερνούσε πάνω της ο περίγυρός της, εκείνη το μεταβόλιζε σε φως, είχε όμως την ατυχία να γεννηθεί διαφορετική σε ένα κόσμο που επικρατεί το κακό. Κι έτσι το σκοτάδι την κατάπιε. Ένας τέτοιος περιθωριοποιημένος άνθρωπος είναι κι ο Μαστρο-Τζεπέτο, ο κεντρικός ηρωας του βιβλίου του Stassi , ο οποίος, ορμώμενος από την  κλασσική ιστορία του Πινόκιο, στρέφει εδώ τον προβολέα στον λ...